ΜΙΑ σχολη εκπαγλου καλλονησ

Των: Κωνσταντίνας Αργείτη, Ουίλιαμ Μπόουμαν

Κάθε χρόνο περίπου τετρακόσιοι μαθητές στο τέλος του καλοκαιριού διαπιστώνουν, εάν  συγκέντρωσαν τον απαιτούμενο αριθμό μορίων για την εισαγωγή τους στο πανεπιστήμιο της επιλογής τους και συγκεκριμένα στη Νομική Σχολή Αθηνών. Με δικαιολογημένη περισσή αυτοπεποίθηση προστρέχουν στη Γραμματεία, στην Ακαδημίας 45, για να εγγραφούν και να ξεκινήσουν το νομικό τους ταξίδι. Πανέτοιμοι να μετουσιωθούν στον επόμενο Λυκουρέζο ή Harvey Specter ξεκινούν την παρακολούθηση και αυτήν ακριβώς τη στιγμή συντελείται η συναγωγή των συμπερασμάτων σχετικά με το ‘’τι εστί’’ Νομική Αθηνών. Με έναν αρκετά άκομψο και τραχύ τρόπο έρχονται αντιμέτωποι με το φαινόμενο του ελληνικού πανεπιστημίου και της ΕΚΠΑγλου καλλονής του.

Σε αυτό το σημείο θα θέλαμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι δε διακατεχόμαστε από κακεντρέχεια και σκαιότητα όσον αφορά στο φαινόμενο ΕΚΠΑ. Ωστόσο,  θα αναφερθούμε με ψήγματα ειρωνείας αλλά και αντικειμενικότητας στην κατάσταση που επικρατεί σήμερα. Μάλιστα, αυτή η αναφορά θα γίνει μέσα από τα μάτια δύο μέσων συνετών και εμφρόνως σκεπτόμενων φοιτητών της Νομικής (όποιος ανιχνεύσει την παραπομπή γνωρίζει καλό Αστικό), οι οποίοι εξιστορούν μία συνηθισμένη μέρα στη Νομική Σχολή.

Μετρό Πανεπιστήμιο, ώρα 9 παρά 12 πρώτα λεπτά και ηθικό ακμαιότατον. Χαλαρό αλλά αγχωμένο περπάτημα προς την οδό Πανεπιστημίου, λίγα δευτερόλεπτα αργότερα είμαστε στη Μασσαλίας περικυκλωμένοι από junkies, dealers (έτσι θα είναι και στη Σορβόννη, μάλλον) και κάθε λογής πράες προσωπικότητες  και τώρα πλέον μπροστά από τη Νομική. Διαφημιστικά έντυπα νομικών φροντιστηρίων πεταμένα κατά μήκος του προαυλίου χώρου και σκουπιδοτενεκέδες μπουκωμένοι με κυπελάκια Μικέλ. Μπαίνουμε στο Νέο Κτίριο και ρίχνουμε μία ματιά τριγύρω. Το ίδιο και επιπλέον τοίχοι γεμάτοι από γκράφιτι, που αναπαριστούν πολιτικά μηνύματα, βρισιές και ‘’ευχολόγια προς αναπαραγωγή’’. Αξιοσέβαστο το δικαίωμα έκφρασης και αποτύπωσης οιασδήποτε καλλιτεχνικής έμπνευσης πάνω σε τοίχο, αλλά πρόκειται για πανεπιστήμιο. Πορευόμαστε προς την ιστορική αίθουσα Σαριπόλων αλλά προηγουμένως μία στάση στην τουαλέτα. Η αναζήτηση χαρτιού, σαπουνιού ή αντισηπτικού χεριών λήγει με την εκκίνησή της. Ο σχολιασμός της υγιεινής του χώρου είναι πρόδηλα περιττός. Απογοητευμένοι από τα μέχρι τώρα ερεθίσματα ανεβαίνουμε τα σκαλοπάτια της αίθουσας Σαριπόλων, της αξιοθαύμαστης αίθουσας με τη μοναδική ικανότητα να διατηρεί πολικές θερμοκρασίες το χειμώνα και ερήμου το καλοκαίρι (μακρινό ξαδερφάκι της η αίθουσα 1). Πρόκειται για κάποιο ανεξήγητο επιστημονικό φαινόμενο; Μάλλον πρόκειται για έλλειψη συστημάτων εξαερισμού και θέρμανσης/air-conditioning. Το μάθημα ολοκληρώνεται και τώρα μας τίθεται το ερώτημα: ‘’πού να πάμε να αράξουμε’’. Εφαρμόζοντας τη μέθοδο της εις άτοπον απαγωγής συμπεραίνουμε ότι δεν μπορούμε να παραμείνουμε στο χώρο της νομικής, δεδομένου ότι δεν υφίσταται κάποιος οργανωμένος χώρος εστίασης με παράλληλη δυνατότητα παροχής νερού και φαγητού. Για να σας προλάβω, το αυτοδιαχειριζόμενο κυλικείο είναι μία εντυπωσιακή κατάκτηση του φοιτητόκοσμου. Μολαταύτα, εννοούμε  ένα εγχείρημα υπό την εποπτεία του ίδιου του πανεπιστημίου.

Ας μιλήσουμε όμως λίγο πιο σοβαρά. Φοιτητής δεν σημαίνει σπουδαστής. Η κατοχή γνώσεων σε ένα συγκεκριμένο επιστημονικό πεδίο από επαγγελματική άποψη είναι χρήσιμη. Ωστόσο, η εισαγωγή σε μία σχολή και δη ανθρωπιστική πρέπει να συνοδεύεται από αντίστοιχη διεύρυνση πνευματικών οριζόντων. Εδώ η κατάσταση χωλαίνει. Το ΕΚΠΑ στο σύνολό του δεν αναλαμβάνει τη διοργάνωση εκδηλώσεων, οι οποίες να προάγουν τις τέχνες, τον πολιτισμό, τον εθελοντισμό και την αλληλεγγύη. Μολονότι, η ενασχόληση με τις προαναφερθείσες δραστηριότητες ανήκει στη διακριτική ευχέρεια του καθενός από εμάς, η υποστήριξη σε αυτή την ενασχόληση θα ήταν θεμιτή και καλοδεχούμενη.

Στη συνέχεια, ένα μείζον  πρόβλημα αποτελεί η έλλειψη εκπαιδευτικού εξοπλισμού .Το γεγονός εστιάζεται στις βιβλιοθήκες της σχολής , όπου υπάρχει πληθώρα συγγραμμάτων αλλά και ανήκουν σε πολύ παλαιότερες εκδόσεις και δεν μπορούμε να τα δανειστούμε παρά μόνο για τέσσερις-πέντε ώρες με το άγχος μήπως φύγει ο βιβλιοθηκονόμος .Οι ηλεκτρονικές πλατφόρμες,  αν και άκρως απαραίτητες για την ερευνητική δραστηριότητα , εξακολουθούν να παραμένουν ανεπαρκείς και από αυτές η  πλέον προσιτή στους φοιτητές, το e-class, κατορθώνει να λειτουργεί χάρη στη φιλότιμη προσπάθεια ορισμένων διδασκόντων. Αλλά και κατά τη διάρκεια μιας διδακτικής παρουσίασης παρατηρούνται δυσχέρειες όπως οι χαλασμένοι προτζέκτορες (όσοι έχουν απομείνει από τις πρόσφατες επιδρομές) και τα ξεχαρβαλωμένα μικρόφωνα, που φυσικά υποβαθμίζουν την εκπαιδευτική διαδικασία τόσο για τους διδάσκοντες όσο και για τους φοιτητές.

Ένα συναφές ζήτημα είναι η έλλειψη χώρου. Στις ημέρες μας «το να βρει κανείς θέση θεωρείται πολυτέλεια». Δυστυχώς αυτό ισχύει τόσο για τα αμφιθέατρα όσο και για τα αναγνωστήρια. Είναι γεγονός ότι πολιτικές επιλογές όπως οι μετεγγραφές έχουν οδηγήσει σε αύξηση του αριθμού των φοιτητών. Κανένας όμως δε μεριμνά ώστε να δοθεί μια λύση στο πρόβλημα του συνωστισμού. Αντιθέτως, προβάλλονται κωλύματα όπως η ανεπάρκεια των εγκαταστάσεων και η έλλειψη ευελιξίας του διδακτικού προγράμματος , ιδίως ως προς τη διαχείριση των διαθέσιμων  αιθουσών.

Έναν ακόμη παράγοντα αποτελεί η ποιότητα της εκπαίδευσης. Καταλήψεις, έλλειψη διδασκόντων- αρκετοί από τους οποίους έχουν συνταξιοδοτηθεί – αλλά και ποιότητας του μαθήματος, το οποίο κάθε άλλο παρά ως διαδραστικό μπορεί να χαρακτηρισθεί, θεωρούνται ως ορισμένες πτυχές της κατάστασης. Το αποτέλεσμα είναι ότι το πανεπιστήμιο εκφυλίζεται σε εξεταστικό ίδρυμα, ενώ παρακολουθηματικά απομακρύνεται από το ρόλο του ως κέντρου έρευνας και προθάλαμου για τη μετέπειτα επαγγελματική μας πορεία, δεδομένης της μη δυνατότητας πρακτικής εφαρμογής των γνώσεων που έχουμε αποκτήσει και της έλλειψης σύνδεσης με την αγορά εργασίας. Τόσο οι φοιτητές  όσο και οι διδάσκοντες επηρεάζονται από την περιγραφόμενη κατάσταση με αποτέλεσμα να υιοθετούν μια αρνητική αντίληψη και κανένας να μην προσπαθεί να δώσει λύση στο πρόβλημα

Παρ’ όλα αυτά η πορεία των πραγμάτων δεν είναι μονοδιάστατη. Οι διακρίσεις της σχολής μας στις εικονικές δίκες με πιο πρόσφατη τη διάκριση στο διαγωνισμό «Foreign Direct Investment International Arbitration moot 2015» αποτελούν χαρακτηριστικό παράδειγμα της αντίστασης στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Επιπλέον, τα ονόματα των επιστημόνων που διαπρέπουν στο εξωτερικό αλλά και σε εθνικό επίπεδο αποτελούν ζωντανή απόδειξη ότι «κανένας δε χάνεται, αν προσπαθεί». Ατενίζοντας το μέλλον με αισιοδοξία βλέπουμε ότι η λύση  για την κατάσταση της σχολής μας και γενικότερα για την εκπαίδευση είναι μπροστά μας. Δεν ωφελεί σε τίποτα η ανάλωσή μας αφενός στην επίρριψη ευθυνών αφετέρου στην αδιαφορία.

Συμπεραίνοντας, λοιπόν, μόνο με την ενεργοποίηση όλων των μερών μπορεί να λειτουργήσει ο μηχανισμός της παιδείας. Καιρός , λοιπόν, για δράση! Res, non verba!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s