Αυγουστιατικες Αναγνωστικες Προτασεισ

Από την : Λιακάκου Λασκαρίνα

Η καλύτερη συμβουλή που έχω δώσει στον εαυτό μου για τα καλοκαιρινά αναγνώσματα είναι πως ό,τι και να επιλέξω ο Ντοστογιέφσκυ πρέπει να μείνει σπίτι για τις κρύες, καταθλιπτικές μέρες του χειμώνα και ν’ ανοιχτεί όταν έχω κουραστεί με  κάθε πιθανή μορφή συναναστροφής. Έχω παρατηρήσει πως η ένταση και η σοβαρότητα που διαπνέουν τις σελίδες του με ψυχοπλακώνουν τόσο που ξαφνικά η κακή μου διάθεση υποχωρεί και ζητώ εναγωνίως τον φρέσκο, μοσχομυριστό, πεντακάθαρο αέρα της Σόλωνος.

Μετά απ’ αυτή την μικρή φιλική υπόδειξη, περνώ ευθύς αμέσως στις προτάσεις μου.

1) Alfred Andersch – Ζανζιβάρη ή Ο Ύστατος Λόγος

Πλην των πρακτικών λόγων που το καθιστούν βιβλίο διακοπών όπως το μικρό μέγεθος και ο στρωτός, εύληπτος λόγος πιστεύω πως οι νεαροί αναγνώστες μας, που είναι άλλωστε και ο βασικός κορμός μας,θα πάρουν ένα τσουχτερά επώδυνο μάθημα περί επιλογών και ελεύθερης βούλησης. Ο πρωταγωνιστής αγωνιά και υποφέρει, ονειρεύεται μια ζωή που είναι κύριος κι αφέντης του εαυτού του, που γλιτώνει απ’ την μικρότητα των γύρω του και επιθυμεί να χτίσει ο ίδιος πέτρα πέτρα το μονοπάτι του.

Ευρισκόμενος στο επίκεντρο αρχετυπικών χαρακτήρων, πάντα ισχυρότερων απ΄τον ίδιο και ικανών να καθορίσουν τη μορφή του βίου του, φαίνεται να νομίζει πως τα λάθη του δεν είναι δικά του παρά συνιστούν τυχαίο άθροισμα των επιρροών που είχαν τρίτοι επί της ζωής του. Σχεδιάζει παθιασμένα και προσεκτικά τη φυγή του, κόκκο τον κόκκο συσσωρεύει τις πληροφορίες και τις εμπιστοσύνες που θα  τον βοηθήσουν να δραπετεύσει. Με μία ικανότητα στροφής των γεγονότων που θυμίζει τον δικό μας Αντώνη Σαμαράκη, ο Άλφρεντ Άντερς μας σκιαγραφεί μια ασφυκτική ζωή, οι εικόνες και τα σύμβολά του είναι γεμάτα αντιθέσεις και σχεδόν είδα το σαρδόνιο χαμόγελο του συγγραφέα όταν έγραψε την τελευταία του πρόταση και άφησε την τελεία του να γίνει ένα χαστούκι στα μάγουλα εκείνων που πιστεύουν ότι αρκεί το σφρίγος και το όνειρο για να καρπίσει το ευκόλως εκριζώσιμο δενδρύλλιο της αλλαγής.

2) Nina George- το Μικρό Παριζιάνικο Βιβλιοπωλείο

Αν η ζανζιβάρη έχει γεύση σκέτου φραπέ που πίνεται μετά από πολύωρη έκθεση του στόματος στην θαλασσινή αλμύρα, το μικρό παριζιάνικο βιβλιοπωλείο είναι η μυρωδιά γαλακτερού παγωτού μια καυτή αυγουστιάτικη ημέρα, κι ενδεχομένως λίγο δροσιστικότερο. Γραμμένο τρυφερά, με συμπάθεια για τον άνθρωπο κι έναν διακριτικό τόνο διδαχής διά του παραδείγματος των πρωταγωνιστών, το βιβλίο μας παρουσιάζει έναν ιδιοκτήτη βιβλιοπωλείου που μέσω της παρατήρησης αντιλαμβάνεται αμέσως τα πιο μύχια μυστικά των ανθρώπων και τους συνταγογραφεί βιβλία για ν’ απαλύνει τον πόνο τους, ο ίδιος ωστόσο έχει αποφασίσει να ζήσει μακριά απ’ τα ανθρώπινα και ουσιαστικά έχει καταφέρει να μονάσει στο κέντρο του Παρισιού. Η συγγραφέας υφαίνει μια πλοκή αέρινη και αραχνοϋφαντη όμοια με τα πολύχρωμα μαντήλια που φορούν οι γυναίκες το καλοκαίρι στα μαλλιά, λεπτεπίλεπτη κι ευαίσθητη αφού καταφέρνει να μας κάνει ν’αναρωτηθούμε για τα πιο δύσκολα και στιβαρά ερωτήματα της ύπαρξης σαν να ναι κάτι τόσο απλό όσο το αν θα πάρουμε κι άλλο χταποδάκι μαζί με τις τηγανητές πατάτες.

Το βιβλίο θα σας αφήσει μια πολύ γλυκιά επίγευση που συνδυάζεται περίφημα με παραλία, εξομολογήσεις στην πλατεία κάποιας εκκλησίας και λευκό κρασί.

3) Αύγουστος Κορτώ-Ο άνθρωπος που έτρωγε πολλά

Το βιβλίο αυτό συστήνεται για καυτά μεσημέρια του Αυγούστου σε μικρά δωμάτια των οποίων η δροσιά εξαρτάται απ’τον ανεμιστήρα που αγόρασε η γιαγιά σας το 1963. Μικρές ιστορίες γραμμένες με πλέον χαρακτηριστικό, καυστικό ύφος του Κορτώ, αυτοσαρκαστικές και ειρωνικές, άβολες, αστείες, συνηθισμένες και πέρα για πέρα ανθρώπινες, ενδεχομένως σας κάνουν να ξεχάσετε ότι λιώνετε επί της κλίνης σας. Ίσως σας κάνουν και κάπως αισιόδοξους, ίσως αρχίσετε να σκέφτεστε ότι αν λιώσετε σαν σοκολατάκι στην άσφαλτο, γλιτώσετε την εξεταστική του Σεπτεμβρίου και αυτό είναι, όπως το βλέπω εγώ, μια μορφή παρηγοριάς.

Οι ιστορίες είναι μικρά ζαφείρια στο λογοτεχνικό στερέωμα, είναι η λογοτεχνικοποίηση της αστικής ζωής, είναι η διακωμώδηση των μικρών μας τραγωδιών όπως τα κλειστά σούπερ μάρκετ, το ρεζιλίκι που νιώθουμε μια ακόμη φορά που αποτυγχάνουμε φρικτά στην κουζίνα  ή η αίσθηση εγκλεισμού όταν μαθαίνουμε με λεπτομέρειες την ερωτική ζωή της Νίτσας απ’την Κυψέλη που την παράτησε ο άντρας της για μια ζαχαροπλάστισσα που απεδείχθη ζαχαροπλάστης, ευρισκόμενοι κολλημένοι σα σαρδέλες στο ενδιάμεσο δύο ομιλητικότατων γιαγιάδων σε κάποιο λεωφορείο επί της Ακαδημίας.

Υγ. Μπορείτε να το διαβάσετε ακόμη και σε περίπτωση που ο ανεμιστήρας αγοράστηκε πριν ή μετά το 1963, χωρίς να επηρεαστεί ιδιαιτέρως το αναγνωστικό αποτέλεσμα.

 4) Τζάκι Κέι- Τρομπέτα

Αυτό το βιβλίο ασχολείται με την ιστορία ενός γιου που μαθαίνει ότι ο πατέρας του γεννήθηκε γυναίκα. Πλην του ότι μου φαίνεται επίκαιρο, δεδομένου ότι με την ψήφιση του νομοσχεδίου για την αναγνώριση ταυτότητας φύλου, έγινε, για να το θέσω ευγενικά, ένας χαμούλης συζητήσεων εντός κι εκτός της νομικής, το βιβλίο αυτό θα δώσει στον αναγνώστη, ακόμη και σ’εκείνον που δεν καλοβλέπει το ζήτημα «αλλάζω φύλο», την ευκαιρία ν’αφήσει στην άκρη τα πολιτικά και ν’αφουγκραστεί τα συναισθήματα και τις σκέψεις ενός αρχετύπου που πάντα υπήρχε στην κοινωνία και πάντα κατέληγε παρίας σ’αυτήν.

Η αφήγηση είναι εξαιρετική, καλογραμμένη και σαφής χωρίς πολλές φιοριτούρες. Ο γιος είναι έξαλλος με τον πατέρα, νιώθει προδομένος και θυμωμένος, το κείμενο ρίχνει φως στην γωνία εκείνη που δεν ενδιαφέρει ιδιαίτερα μετά το coming out, τα συναισθήματα των στενότερων συγγενών. Δεν ωραιοποιεί, δεν έχει σελίδες φτιαχτής ανακούφισης και ψεύτικης αποδοχής, είναι ωμό, θυμωμένο, διαφορετικό και γι’αυτό κατάλληλο για καλοκαιρινό ανάγνωσμα που έχουμε περισσότερο χρόνο ν’αφήσουμε τις λέξεις να σταλάξουν μέσα μας. Συστήνω το βιβλίο όχι μόνο επειδή το ρούφηξα αμέσως αλλά κυρίως επειδή άφησε μέσα μου ένα γευστικά πολυεπίπεδο, πολύπλοκο, γλυκοξινόπικρο κατακάθι με μια εσάνς μαϊντανού.

5) Γκυστάβ Φλωμπέρ-Μαντάμ Μποβαρύ.

Αστειεύομαι. Το “Μαντάμ Μποβαρύ” είναι ένα βιβλίο που το διαβάζει κανείς είτε αν το δίνει για Sorbonne, είτε αν έχει πέσει με τα μούτρα στη γαλλική λογοτεχνία ( κατά τη δική μου γνώμη αυτό συνήθως συμβαίνει είτε μετά από χωρισμό είτε πριν τη σχέση που θα οδηγήσει στο χωρισμό και κατ’επέκταση σ’έναν φαύλο κύκλο ανάγνωσης Γάλλων). Η πέμπτη μου πρόταση είναι το «η Τέχνη της Ρουτίνας» του Mason Currey, το οποίο προτείνω για τέλη Αυγούστου ώστε να μάθετε να φτιάχνετε πρόγραμμα και να μην πάει άπατη η εξεταστική του Σεπτεμβρίου ( οπότε και μπορεί να λυπηθείτε τόσο που θ’ανοίξετε την Μποβαρύ).

Το μικρό αυτό βιβλιαράκι εξετάζει την καθημερινότητα μερικών απ’των παραγωγικότερων ανθρώπων της ιστορίας (Ντέιβιντ Λιντς, Μάγια Ανγκέλου, Γκλεν Γκουλντ, Ισαάκ Ασίμωφ και 260 ακόμη) και μέσα σε διακόσιες σελίδες μας εξηγεί ότι το μυστικό της επιτυχίας δεν είναι δύσκολο να βρεθεί, αρκεί να έχουμε αρκετά χρήματα και συνδέσεις για πρόσβαση σε αμφεταμίνες. Επίσης εξηγεί ότι βοηθάει και το πρόγραμμα αλλά ναι, το μυστικό είναι οι αμφεταμίνες. Ενδέχεται να αστειεύομαι. Ενδέχεται. Διαβάστε το για να δείτε.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s