«ΓΚΟΥΝΤ ΝΤΙΠΛΟΜΑΣΙ, Ε;»!

Από την: Λιακάκου Λασκαρίνα

Στο ζήτημα αξιολόγησης των ειδήσεων υποπτεύομαι ότι στο παρελθόν η περιορισμένη πληροφορία οδηγούσε στην άγνοια, ενώ στο παρόν η υπερπληροφόρηση οδηγεί στη σύγχυση. Όσο πιο πολύ παρακολουθεί κανείς την επικαιρότητα, όσο φροντίζει να μαθαίνει από πολλές διαφορετικές πηγές που υποστηρίζουν αντικρουόμενα συμφέροντα το τι συμβαίνει γύρω του, αν και ακούγεται απελπιστικό, τόσο δυσκολότερο είναι να συνθέσει τα κομμάτια του κοινωνικοπολιτικού παζλ, γιατί πάνω που νομίζει ότι τα χώρισε βάσει χρώματος και ήρθε η ώρα της ένωσης, αλλάζει ξαφνικά ο φωτισμός του δωματίου, συνειδητοποιεί ότι τα χρώματα ήταν πολύ περισσότερα από όσα νόμιζε και ή θα το πιάσει από την αρχή ή θα το παρατήσει, γιατί έτσι κι αλλιώς άκρη δύσκολα θα βγάλει.

Διαβάζοντας τη συνέντευξη του Efraim Karsh, γνωστού ιστορικού και πολιτικού αναλυτή ζητημάτων της Μέσης Ανατολής, ο οποίος υποστηρίζει πως ένας πόλεμος μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας είναι μάλλον απίθανος αναρωτιέμαι αν ο μέσος Έλληνας θα εστίαζε στο «μάλλον» ή στο «απίθανος». Σύμφωνα με δημοσκόπηση της Public Issue, οι πολίτες είναι χωρισμένοι σχεδόν στα δύο. Για την ακρίβεια, το 44% των ερωτηθέντων απάντησαν θετικά στην ερώτηση: «Πιστεύετε πως ενδέχεται η Ελλάδα να εμπλακεί σε πόλεμο με την Τουρκία;», κάτι που αν μη τι άλλο δείχνει πως ο παλμός της κοινής γνώμης χτυπά στο ρυθμό των πλείστων και ολοένα αυξανόμενων τουρκικών απειλών και μάλιστα με αδιαμφισβήτητη ένταση.

Τους τελευταίους μήνες η Τουρκία φιγουράρει στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων, το πρόσωπο του Ερντογάν είναι πλέον καθημερινά κρεμασμένο στα περίπτερα και μονίμως περιμένουμε μια καινούρια προσβολή της εθνικής κυριαρχίας, των συνόρων μας, της ιστορίας μας. Πριν προλάβει να στεγνώσει το μελάνι των ρεπορτάζ που εξηγούσαν τι είναι η συνθήκη της Λωζάννης που αμφισβητεί ο «Σουλτάνος», το πανελλήνιο πληροφορήθηκε πως έχουμε καινούριο περιστατικό στα Ίμια με τον εμβολισμό του περιπολικού «Γαύδος» από τουρκική ακταιωρό και εκεί που στα πάνελ οι δημοσιογράφοι ρωτούσαν πολιτικούς ποια θα είναι και αν θα υπάρξει απάντηση της Ελλάδας σε αυτή την πρόκληση, βγαίνει έκτακτο δελτίο την 1η Μαρτίου για να μεταδώσει τη σύλληψη δύο στρατιωτικών στον Έβρο. Στη συνέχεια, ο Ερντογάν προβαίνει σε αλλεπάλληλες εμπρηστικές δηλώσεις, η τουρκική ακτοφυλακή λέγεται ότι κατέβασε ελληνική σημαία από βραχονησίδα στο Αιγαίο, ενώ η παραβίαση του ελληνικού εναέριου χώρου από τουρκικά αεροσκάφη είναι τόσο συχνή που δε μας κάνει καν εντύπωση. Νωπό είναι ακόμα και το τραύμα από τον άδικο χαμό του Σμηναγού Γιώργου Μπαλταδώρου, ο οποίος έχασε τη ζωή του εν πτήσει επιστρέφοντας από αναχαίτιση τουρκικού αεροσκάφους.

Η Ελλάδα είναι αυτή τη στιγμή μια χώρα βουτηγμένη στην ανεργία, ολοένα και περισσότεροι πολίτες έρχονται αντιμέτωποι με την «οικονομική στενότητα» -ένα πολιτισμένο, εύηχο συνώνυμο της φτώχειας-, οι φόροι αυξάνονται, οι υποχρεώσεις γιγαντώνονται και οι ειδήσεις μάς υπενθυμίζουν ότι η εθνική μας οργή είναι αυτό που μας ενώνει και μπορεί να βρει διέξοδο προς Ανατολάς. Το μόνο θετικό είναι πως ο Πάνος Καμμένος, ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας, βγάζει ασπροπρόσωπο τον ελληνικό λαό σε μόνιμη βάση και είναι ο βασικός και κύριος λόγος που νιώθουμε πανεθνικά ασφαλείς. Όταν δήλωσε μετά το περιστατικό στα Ίμια πως «αν έχουν τα κότσια, ας τολμήσουν να αμφισβητήσουν έστω κι ένα χιλιοστό και οι Έλληνες ενωμένοι θα τους τσακίσουμε», ο μικροσεισμός που προκλήθηκε στην Αθήνα ήταν από τα μαζικά χειροκροτήματα και τις κραυγές αποθέωσης. Γιατί πώς αλλιώς να αντιδράσουμε μπροστά σε τέτοια νηφαλιότητα και ψυχραιμία που αποκλιμακώνει την ένταση; Όλοι ξέρουμε ότι οι διπλωματικότερες απαντήσεις του κυρίου Κοτζιά, Υπουργού Εξωτερικών, που συνιστά στην Τουρκία να σεβαστεί το Δίκαιο της Θάλασσας και το Διεθνές Δίκαιο είναι για δειλούς. Δεν είναι δυνατόν ένα δημοκρατικό, ευρωπαϊκό κράτος να απαντά έτσι σε έναν ιμπεριαλιστή δικτάτορα που προσπαθεί να πωρώσει τους ψηφοφόρους του ενόψει εκλογών στις οποίες μάλιστα βασική του αντίπαλος θα είναι μια αδύναμη γυναίκα που δε θα ισχυροποιήσει την Τουρκία, όπως διατείνεται να κάνει αυτός. Όχι, πρέπει να υπενθυμίσουμε στον Ερντογάν πως η Τουρκία έχασε το 1821 και να υπονοήσουμε πως το ίδιο θα γίνει και σε μια πιθανή ρεβάνς. Και ευτυχώς που έχουμε τον κύριο Καμμένο να αντιμετωπίζει το ζήτημα με μια στάση «έλα αν τολμάς», γιατί μεταξύ άλλων τα ελληνικά νοικοκυριά έχουν κουραστεί αφάνταστα λόγω της δραματικής μείωσης των μισθών να ταΐζουν γιους που κάλλιστα θα μπορούσαν να πέσουν στο μέτωπο υπέρ της πατρίδος, απαλλάσοντάς τους έτσι από μια επιπλέον επιβάρυνση.

Είναι λογικό και αναμενόμενο μπροστά στις πλείστες προκλήσεις της Τουρκίας να επιθυμούμε μία κυβέρνηση με σθένος, λογική, διπλωματική πολιτική και σύμπνοια μεταξύ των Υπουργών της, η οποία να μας κάνει να νιώθουμε πως αν και προσπαθούν να μας προσβάλλουν, εμείς διατηρούμε στο ακέραιο την αξιοπρέπειά μας και πως αν και μικρότερη χώρα, μπορούμε να ισχυριστούμε πως οι δημοκρατικοί μας θεσμοί, η ελευθερία του λόγου, η πολιτική μας σταθερότητα και η ασφάλεια που προσφέρουμε στους πολίτες μας είναι αγαθά πολύ σημαντικότερα από την αχανή έκταση και τη στρατιωτική δύναμη για τα οποία υπερηφανεύεται η Τουρκία. Ο κάθε αναγνώστης μπορεί φυσικά να κρίνει αν η παρούσα κυβέρνηση ανταποκρίνεται στα παραπάνω κριτήρια.

Προς το παρόν, φήμες από την Άγκυρα μεταδίδουν την πληροφορία πως ο Ερντογάν, αφού διάβασε τη γνώμη της κυρίας Ρεπούση περί «συνωστισμού» στη Σμύρνη, αποφάσισε να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια και δήλωσε πως η Σμύρνη τελικά κάηκε από Έλληνες την ώρα κατά την οποία αποχωρούσαν, ενώ η Νέα Δημοκρατία σε αυτή την ιστορική αποκάλυψη απάντησε πικρόχολα πως «η προκλητική παραχάραξη της ιστορίας από τον Ταγίπ Ερντογάν δεν υπηρετεί αλλά υπονομεύει τις σχέσεις των δυο κρατών και των λαών μας». Στη θέση Ερντογάν ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, κύριος Παυλόπουλος, απάντησε πως ««είμαστε λαός της ειρήνης, αλλά είμαστε και λαός που δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να απεμπολήσει έστω και κατ’ ελάχιστο το έδαφός του, τα σύνορά του, την κυριαρχία του», αποδεικνύοντας πως έχει αλλάξει στάση από τότε που συζητούσε «εντός έδρας» παρά το αυστηρό πρωτόκολλο ζητήματα Διεθνούς Δικαίου και δη το ευαίσθητο θέμα της Συνθήκης της Λωζάννης, χωρίς αυτό να έχει τεθεί επισήμως από τον Τούρκο Πρόεδρο.

Προσωπικά, αναμένω με ανυπομονησία τις εξελίξεις μέχρι την κρίσιμη μέρα των τουρκικών εκλογών στις 24 Ιουνίου, οι οποίες μάλιστα θα είναι και σταθμός ως προς τη δημοκρατικότητά τους, εφόσον ο Ερντογάν έχει επιτυχώς αντιμετωπίσει το δεύτερο μεγαλύτερο κίνδυνο της Τουρκικής Δημοκρατίας μετά το twitter, τον Τύπο. Ευτυχώς, ο ηγέτης αυτός κατάλαβε πόσο επικίνδυνη μπορεί να γίνει η δημοκρατία για τον εαυτό της. Έτσι, δεκατρείς δημοσιογράφοι της εφημερίδας «Cumhuriyet» αντιμετωπίζουν μέχρι δεκαπέντε μήνες φυλάκιση με την κατηγορία της τρομοκρατίας -η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει-, ενώ ο μεγαλύτερος δημοσιογραφικός όμιλος της χώρας πρόκειται να εξαγορασθεί από εταιρία φιλικά προσκείμενη στον εκλεγμένο Πρόεδρο. Το πιο σημαντικό στη δημοκρατία είναι η ομόνοια και η σύμπνοια, οι οποίες επιτυγχάνονται ευκολότερα όταν «απομακρύνει» κανείς τους έχοντες άλλη άποψη από αυτή που πρεσβεύει ο «Σουλτάνος», το ύψιστο αξίωμα του δημοκρατικού πολιτεύματος της γείτονος.

Μιλώντας για ομόνοια και σύμπνοια έχουμε πολλά να διδαχτούμε από τον Πανθεσσαλονίκειο Αθλητικό Όμιλο Κωνσταντινουπολιτών, φίλαθλοι του οποίου υπερασπίστηκαν με αυταπάρνηση την ομάδα τους απειλώντας πως δε θα συμμετάσχουν σε πιθανό ελληνοτουρκικό πόλεμο αν η ομάδα τιμωρηθεί με αφορμή την παρεξήγηση που συνέβη στην Τούμπα, όταν ο Ιβάν Σαββίδης εισήλθε με όπλο στον αγωνιστικό χώρο.

Τέτοιες μέρες ταχύτατων πολιτικών εξελίξεων, θλίβομαι βαθύτατα που παραιτήθηκε ο Κώστας Ζουράρις, γιατί φαντάζομαι πως, όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα θα μπορούσε να εμπνεύσει τον ελληνικό λαό με ρήσεις τύπου «και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει», ώστε να σταματήσουμε να έχουμε κολλήματα με την ιδιοκτησία και να μάθουμε να μοιραζόμαστε με τους γείτονές μας οι οποίοι τόσο σθεναρά προσπαθούν να μας προσεγγίσουν, με τον Ερντογάν να τονίζει πως «η χώρα του επιθυμεί να γίνει πλήρες μέλος της Ένωσης». Στην πραγματικότητα, μάλιστα, η ακταιωρός που εμβόλισε το «Γαύδος» προσπάθησε απλώς να το φιλήσει.

Κλείνω με την ευχή να προαχθεί ο Δαίδαλος σε Πτέραρχο, να αναγορευθεί Στρατάρχης ο Μέγας Αλέξανδρος και μαζί με την Υποναύαρχο Μπουμπουλίνα να αναστηθούν και να έρθουν να βάλουν μια τάξη στην πολύπαθη πατρίδα.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s