ΧΗΜΙΚΟΣ ΕΥΝΟΥΧΙΣΜΟΣ

Από την: Κυριακή Δημητρίου

Σχεδόν καθημερινά, μαθαίνουμε και για μια νέα υπόθεση βιασμού στην Ελλάδα και στο χειρότερο σενάριο η υπόθεση αυτή αφορά κάποιο παιδί. Στατιστικά κάθε χρόνο καταγγέλλονται στις αρχές μόνο 200 βιασμοί γυναικών παρόλο που υπολογίζεται ότι ανέρχονται στους 4,500 χιλιάδες. Επίσης το Ινστιτούτο Υγείας του παιδιού κατόπιν έρευνας κατέληξε πως 1 στα 8 παιδία έχει υποστεί κάποια μορφή σεξουαλικής κακοποίησης. Μάλιστα, σε διάστημα περίπου δυόμιση ετών 325 ανήλικοι υπήρξαν θύματα κακοποιητικής συμπεριφοράς στην Ελλάδα ακόμα και από τον ίδιο τους τον γονέα.

Πολλές φορές άτομα που έχουν υπάρξει θύματα επιλέγουν την σιωπή ως μέσο άμυνας θεωρώντας δικαιολογημένα μεν, λανθασμένα δε πως έτσι θα είναι πιο εύκολο να προσποιηθούν πως δεν συνέβη ποτέ τίποτα. Συν τοις άλλοις, δεν μπαίνουν στη διαδικασία να υποστούν ένα σωρό επίπονες εξετάσεις, ούτε να ξανά βιώσουν το περιστατικό μέσα από την περιγραφή του. Από την άλλη τα παιδιά, με τον τρόπο τους δείχνουν ότι κάτι δεν πάει καλά στη ζωή τους αλλά δύσκολα θα εναντιωθούν σε κάτι που μπορεί να μην καταλαβαίνουν.

Η κατάσταση ψυχολογικής αναστάτωσης και συναισθηματικής σύγχυσης που βιώνει το θύμα μετά από ένα τέτοιο γεγονός το κάνει πιο ευάλωτο στην επιρροή τρίτων ατόμων που μπορεί να του τονίσουν τον «κίνδυνο» στιγματισμού του ιδιαιτέρως σε μια κλειστή κοινωνία. Είναι πολύ πιο εύκολο να ακολουθήσει τη γνώμη, τις συμβουλές ή την άποψη κάποιου άλλου θεωρώντας ότι κάνει την καλύτερη επιλογή. Αυτός ο κύκλος σιωπής έχει ως αποτέλεσμα τέτοιες πράξεις να μένουν τις περισσότερες φορές άγνωστες και συνεπώς ατιμώρητες δίνοντας στους δράστες μια επιπρόσθετη μορφή ώθησης να επαναλαμβάνουν συμπεριφορές.

Τα προαναφερθέντα εγκλήματα αναφέρονται στα άρθρα 336 επ. του ποινικού κώδικα με τοις ποινές να προσαρμόζονται αναλόγως και την αυστηρότερη να φτάνει στα 20 χρόνια. Είναι όμως αυτό αρκετό; Ή μήπως μπορούμε να στηριχθούμε στους γνωστούς – άγνωστους νόμους της φυλακής (αν ισχύουν) για την επερχόμενη τιμωρία των δραστών από συγκρατούμενος τους;  Αν αποδεχθούμε την θεωρία της αρρώστιας των θυτών, την οποία δεν μπορούν να ελέγξουν, τότε πρέπει να αποδεχθούμε και το ενδεχόμενο επανάληψης της πράξης μόλις βγουν από τη φυλακή.

Εδώ και μερικά χρόνια έχει αρχίσει να εμφανίζεται στο προσκήνιο ένας νέος τρόπος αντιμετώπισης αυτών των εγκλημάτων. Ξεκινώντας από την Πολωνία, καθιερώνεται δειλά δειλά ο χημικός ευνουχισμός ως ποινή σε άνθρωπούς που προβαίνουν σε τέτοιου είδους εγκληματικές πράξεις. Ο χημικός ευνουχισμός όπως ορίζεται σε ανάλογες επιστημονικές σελίδες είναι «η χορήγηση φαρμάκων με στόχο τη μείωση της λίμπιντο και της σεξουαλικής δραστηριότητας, συνήθως με την ελπίδα της πρόληψης σε βιαστές , παιδεραστές και άλλους δράστες σεξουαλικών εγκλημάτων από την επανάληψη αυτών. Σε αντίθεση με τον χειρουργικό ευνουχισμό , όπου οι όρχεις  αφαιρούνται μέσω τομής στο σώμα, ο χημικός ευνουχισμός δεν ευνουχίζει πραγματικά το άτομο.  Μόλις σταματήσει η φαρμακευτική αγωγή η λίμπιντο επανέρχεται.»

Βάσει στοιχείων η μέθοδος αυτή έχει μειώσει 40% – 50% τα ποσοστά επανάληψης και θεωρείται υποχρεωτική στην Πολωνία, την Ρωσία και ορισμένες περιοχές των ΗΠΑ. Έχει όμως προκαλέσει και έντονες αντιδράσεις καθώς θεωρείται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την Πρόληψη των Βασανιστηρίων υποτιμητική για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Η έκθεση που κατέθεσε στο Συμβούλιο της Ευρώπης αναφέρει ανυπολόγιστες και μη αναστρέψιμες συνέπειες στο άτομο που θα τον υποστεί. Ωστόσο, οι γερμανικές αρχές θεωρούν τον χημικό ευνουχισμό ως παροχή βοήθειας και ανακούφισης των ανθρώπων με αφύσικη σεξουαλική ορμή.

Με την ίδια λογική που όποιος νοσεί ψυχικά αντί να μπαίνει φυλακή μπαίνει σε κατάλληλο θεραπευτήριο, πρέπει όποιος δεν μπορεί να συγκρατήσει τις σεξουαλικές του ορμές προσβάλλοντας ο ίδιος την αξιοπρέπεια και του εαυτού του αλλά κυρίως του θύματος του να υποβάλλεται σε αντίστοιχη θεραπεία. Δεν είναι λογικό να θεωρούνται ψυχικά υγιείς άνθρωποι που παρενοχλούν μικρά παιδία ή ορμούν σε ανυπεράσπιστες γυναίκες, χτυπώντας και εξευτελίζοντας τις. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια μπορεί να είναι θεμελιώδες δικαίωμα, δεν μπορεί όμως να χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για να μένουν ατιμώρητοι εγκληματίες.

Η στέρηση της ελευθερίας ή επιβολή υψηλών προστίμων αποτελούν αναμφίβολα ποινές που μπορούν να αποδώσουν την δικαιοσύνη και να δημιουργήσουν ένα αίσθημα ασφάλειας στην κοινωνία. Δεν είναι όμως πάντα αυτό αρκετό. Καθημερινά ο άνθρωπος εξελίσσεται και οφείλει να ακολουθεί την πορεία αυτή και ο ίδιος ο νόμος. Αν ένα μέτρο δεν είναι αρκετό για την αποφυγή επανάληψης μιας εγκληματικής πράξης στο μέλλον πρέπει να δημιουργήσουμε ένα νέο. Κανένας άνθρωπος, ανήλικος ή μη δεν πρέπει να περνάει κάτι τέτοιο στη ζωή του και για αυτό πρέπει το κάθε κράτος να αρχίσει να γίνεται πιο αυστηρό απέναντι σε τέτοιες συμπεριφορές.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s