ΕΝΑΣ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ…

Από τη : Δάφνη Πολιτικού

Την ίδια στιγμή που η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να αντιμετωπίσει την αναζωπύρωση του προσφυγικού ζητήματος και τις άθλιες συνθήκες στις οποίες ζουν οι άνθρωποι στα κέντρα φιλοξενίας,  οι Ηνωμένες Πολιτείες και οι Ηνωμένες Μεξικανικές Πολιτείες (όπως είναι η επίσημη ονομασία της χώρας του Μεξικό) έρχονται αντιμέτωποι με το δικό τους «Γολγοθά». 

Χιλιάδες άνθρωποι βρίσκονται «εγκλωβισμένοι» στα σύνορα ΗΠΑ- Μεξικό, μετά την εφαρμογή της νέας μεταναστευτικής πολιτικής που συμφώνησαν οι δύο χώρες. Σύμφωνα με αυτή, οι αιτούντες άσυλο από τις χώρες της Κεντρικής Αμερικής δεν έχουν δικαίωμα να εισέλθουν στις Ηνωμένες Πολιτείες, πριν την απόφαση της Αμερικανικής Δικαιοσύνης σχετικά με το αν δικαιούνται ή όχι την χορήγηση ασύλου. Για τους πρόσφυγες που χρησιμοποιούν το Μεξικό ως μέσο πρόσβασης στις ΗΠΑ, αυτό πρακτικά σημαίνει την πολύμηνη παραμονή τους στα σύνορα, όπου καταγράφονται από τα αστυνομικά όργανα, παίρνουν σειρά προτεραιότητας και αναμένουν την εκδίκαση της αίτησής τους. Οι συνθήκες διαβίωσης είναι άθλιες και σ’ όλα αυτά έρχεται να προστεθεί και ο κίνδυνος των διάσημων «καρτέλ», που δραστηριοποιούνται σ’ αυτήν την περιοχή των μεξικανικών συνόρων. Σύμφωνα με αναφορά του ΜΚΟ «Human Rights First», μόνο τον Οκτώβριο υπήρξαν παραπάνω από 340 περιστατικά βιασμών, απαγωγών, βασανιστηρίων και άλλων επιθέσεων από μέλη του οργανωμένου εγκλήματος προς τους αιτούντες, ενώ πολλοί από τους τελευταίους αγνοούνται.

Μέρα με τη μέρα, η κατάσταση στα σύνορα γίνεται όλο και πιο αποπνικτική. Το Μεξικό, υπακούοντας στους όρους της συμφωνίας έχει αυξήσει την αστυνόμευση στα σύνορα του με τη Γουατεμάλα, με στόχο τον καλύτερο έλεγχο των προσφυγικών ορδών και την αντιμετώπιση του κυκλώματος των παράνομων διακινητών. Παρά τον αυστηρότερο έλεγχο, ο αριθμός των ανθρώπων που επιθυμούν να κυνηγήσουν ένα καλύτερο μέλλον στις ΗΠΑ δεν μειώνεται, ενώ οι διακινητές εξακολουθούν να δραστηριοποιούνται εκμεταλλευόμενοι την κατάσταση των προσφύγων. Σπαρακτικές φωτογραφίες κάνουν τον γύρο του κόσμου, απεικονίζοντας το δράμα αυτών των ταλαίπωρων ανθρώπων.

Στα βόρεια σύνορα του Μεξικό, μια μητέρα ικετεύει τον φρουρό να την αφήσει να περάσει με τον γιο της στο αμερικανικό έδαφος. Γαντζωμένη από το σώμα του εξάχρονου γιου της εκλιπαρεί για τη ζωή τους. Ο φρουρός στέκεται  ανίκανος να την βοηθήσει, αφού και ο ίδιος βρίσκεται εκεί ως εκτελεστικό όργανο. Αψηφώντας τον κίνδυνο του πάνοπλου φρουρού και το βέβαιο γεγονός της σύλληψής της από τους Αμερικάνους συνοριακούς φρουρούς, η μητέρα τρέχει προς τα σύνορα αγκαλιά με το παιδί της.

Ένας πατέρας, αποφασίζει να διασφαλίσει για την οικογένεια του ένα καλύτερο μέλλον και ξεκινά από το Ελ Σαλβαδόρ προς τις Ηνωμένες Πολιτείες. Φτάνοντας στα σύνορα ΗΠΑ- Μεξικό βρίσκεται αντιμέτωπος με την χρονοβόρα αναμονή για την υποβολή αίτησης ασύλου. Αποφασίζει να επισπεύσει την διαδικασία και να κολυμπήσει μέχρι το αμερικανικό έδαφος, διαμέσου του ποταμού Ρίο Γκράντε. Τα ρεύματα, όμως, είναι πολύ δυνατά. Ο πατέρας κρατά αγκαλιά τη δίχρονη κόρη του και προσπαθεί να περάσει, αλλά δεν τα καταφέρνει. Η φωτογραφία τους συγκλονίζει το παγκόσμιο. Οι συζητήσεις για το μεταναστευτικό πρόβλημα αναζωπυρώνονται, όπως είχε συμβεί και τότε, με την φωτογραφία του μικρού Αϊλάν του οποίου η σωρός εντοπίστηκε στα παράλια της Τουρκίας, όταν προσπαθούσε να περάσει με τους δικούς του γονείς στην Ελλάδα.    

Βλέπουμε, λοιπόν, πως κανένα τείχος , καμία κυβέρνηση και καμία δύναμη δεν μπορεί να εμποδίσει μια μητέρα που αναζητά μια καλύτερη τύχη για το παιδί της, έναν πατέρα που αποφασίζει να ρισκάρει την ζωή του στον δρόμο προς μια καλύτερη ζωή…

Είναι, λοιπόν, να προβληματίζεται κανείς…

Παρά τις πολύχρονες συζητήσεις γύρω από το προσφυγικό πρόβλημα της Συρίας και αυτό της Κεντρικής Αμερικής, τα συμπεράσματα είναι τα ίδια. Ανθρώπινες ζωές χάνονται, άνθρωποι πέφτουν θύματα «καλοπροαίρετων» διακινητών, οι κυβερνήσεις κατηγορούν η μία την άλλη, οι ΜΚΟ καλούν τα κράτη να αναλάβουν την ευθύνη, η οποία έχει μετατραπεί σε «μπαλάκι» που πηγαίνει από το ένα κράτος στο άλλο, ένας φαύλος κύκλος συζητήσεων και συνδιασκέψεων γύρω από τους τρόπους αντιμετώπισης αυτής της ανθρωπιστικής κρίσης.

Άραγε, θα συνέβαιναν όλα αυτά, αν τα κράτη, οι διεθνείς κυβερνητικοί και μη κυβερνητικοί οργανισμοί δεν αναλώνονταν σε πρόσκαιρες λύσεις, οι οποίες στην πραγματικότητα δεν εξαλείφουν ,παρά απαλύνουν για μικρό χρονικό διάστημα τον πόνο των προσφύγων και των μεταναστών; Η απάντηση στο πρόβλημα της αντιμετώπισης των προσφυγικών και μεταναστευτικών ροών βρίσκεται στην αιτία αυτών. Όλοι αυτοί οι παράγοντες, λοιπόν, που λαμβάνουν αποφάσεις σχετικά με την επίλυση των προαναφερθέντων ζητημάτων, ίσως θα έπρεπε να εστιάσουν στην βελτίωση των συνθηκών ζωής στις ίδιες τις χώρες προέλευσης, ώστε οι άνθρωποι αυτοί να μην χρειάζεται να αναζητήσουν αλλού την ασφάλεια και τις ανθρώπινες συνθήκες ζωής που δικαιούνται. Όλα αυτά, όμως, φαίνονται τουλάχιστον ουτοπικά σ’ έναν κόσμο που το κέρδος αξίζει περισσότερο από την ανθρώπινη ζωή…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s