«ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΑΝΘΡΩΠΙΑ ΣΑΣ;»

Από τον : Φίλιππο Σιώζο

Καθημερινά ερχόμαστε σε επαφή με αμέτρητες πληροφορίες και  γεγονότα που εκτυλίσσονται ταχύτατα γύρω μας· σε κάποιες περιπτώσεις ηθελημένα, παρακολουθώντας λχ ένα δελτίο ειδήσεων ή διαβάζοντας μια εφημερίδα  και σε άλλες κατά τύχη.  Υπάρχουν και εκείνες οι εξελίξεις οι οποίες βρίσκουν εμάς με τρόπο αιφνίδιο και δραματικό. Τραγωδίες όπως οι φονικές  πλημμύρες στη Μάνδρα, η καταστροφική πυρκαγιά στο Μάτι, ο ολέθριος σεισμός στη γείτονα Αλβανία δεν μπορούν παρά να συγκινήσουν ακόμα και τους πιο αδιάφορους συμπολίτες μας.  Οι προαναφερθείσες καταστροφές έχουν κοινά χαρακτηριστικά τη γεωγραφική εγγύτητα αφενός  και τη συμμετοχή της  φύσης στη γένεση  και γιγάντωσή τους αφετέρου. Προφανώς και οι τρεις έλαβαν τεράστιες διαστάσεις εξαιτίας της εγκληματικής κρατικής ανετοιμότητας και πλήρους ανεπάρκειας, μπορούμε όμως κατ’ αρχήν να συμφωνήσουμε ότι δεν οφείλονται εξ ολοκλήρου σε ανθρώπινο παράγοντα. Σκοπός του παρόντος άρθρου είναι η διερεύνηση ενός φαινομένου- μάστιγας που οφείλεται εξ ολοκλήρου στην σκληρότητα και απανθρωπιά του ανθρώπου, της εμπορίας ανθρώπων (human trafficking).

Αναντίρρητα, μία από τις ειδήσεις που συγκλόνισε όσο λίγες μέσα στο 2019 αποτέλεσε ο τραγικός θάνατος 39 Βιετναμέζων υπηκόων στο Essex της Αγγλίας. Τα θύματα βρέθηκαν νεκρά από ασφυξία/υποθερμία μέσα σε ένα φορτηγό- καταψύκτη, στις 23 Οκτωβρίου. Οι ηλικίες τους  εκτείνονται από 15-44 ετών. Το έργο της ταυτοποίησής τους και ενημέρωσης των συγγενών στο μακρινό Βιετνάμ για την απώλεια των παιδιών τους, χαρακτηρίστηκε ως «η μεγαλύτερη επιχείρηση ταυτοποίησης στην ιστορία της αστυνομίας του Essex».  Σύμφωνα με δημοσίευμα της  Sun η αστυνομία είχε ήδη από το 2016 ενημερώσει τους αρμοδίους για την εκτεταμένη χρήση του λιμανιού της πόλης από διακινητές ανθρώπων, ενώ το 2000 σε παρεμφερές περιστατικό στο Dover έχασαν τη ζωή τους 58 άνθρωποι. Ο οδηγός του κοντέινερ αντιμετωπίζει κατηγορίες μεταξύ άλλων για την ανθρωποκτονία των 39 Βιετναμέζων καθώς και για συμμετοχή σε παγκόσμιο κύκλωμα διακινητών.

Το φαινόμενο της διακίνησης ανθρώπων κάθε άλλο παρά άγνωστο είναι στην πατρίδα μας, η οποία λόγω της γεωγραφικής της θέσης αποτελεί τα φυσικά σύνορα της Ευρώπης με την Ασία και την Αφρική. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, εξαιτίας των αναταραχών στη Μέση Ανατολή παρατηρούνται αυξημένα κύματα μεταναστευτικών ροών προς την Ελλάδα, τα οποία γνώρισαν ιδιαίτερη έξαρσή το 2015 και πρόσφατα το δεύτερο μισό του 2019. Στην πολυπαραγοντική αυτή εξίσωση πρέπει να προστεθεί η προκλητική και παράνομη στάση της Τουρκίας, η οποία πέρα από την απροθυμία της  να συνεργαστεί για τη διαχείριση των ροών αυτών, πολλές φορές έχει εργαλειοποιήσει  το μεταναστευτικό ζήτημα ως μοχλό πίεσης, προκειμένου να αυξήσει την ευρωπαϊκή της  χρηματοδότηση. Την ατμόσφαιρα αυτή εκμεταλλεύονται τα διεθνή κυκλώματα διακινητών τα οποία αφού αφαιμάξουν οικονομικά τα θύματά τους, τα στοιβάζουν σε μια βάρκα και τα αφήνουν έρμαια των καιρικών συνθηκών καταμεσής της θάλασσας.

Πέραν όμως των πληθυσμιακών ροών είτε από τη Συρία, είτε από άλλες χώρες της Ανατολής, που  αποτελούν σχετικά πρόσφατο φαινόμενο δεν πρέπει να λησμονούμε τις κυριότερες μορφές διακίνησης που καταγράφονται στο αρχείο της Ελληνικής Αστυνομίας. Συγκεκριμένα, την πενταετία 2014- 2018 καταγράφηκαν μόλις 141 υποθέσεις εμπορίας ανθρώπων, η οποία προσλαμβάνει 3 κύριες μορφές: την σεξουαλική εκμετάλλευση (120 υποθέσεις ήτοι 85%), εργασιακή εκμετάλλευση (11 υποθέσεις  ήτοι 8%) και εκμετάλλευση της επαιτείας (10 υποθέσεις ήτοι 7%). Αξίζει να σημειωθεί ότι στις υποθέσεις που καταγράφηκαν ο αριθμός των ανήλικων θυμάτων ανήλθε στα 60.

Αν έβλεπε κανείς μονάχα τους αριθμούς θα συμπέραινε ενδεχομένως ότι η Ελλάδα είναι χώρα στην οποία η σωματεμπορία βρίσκεται σε ύφεση. Η πραγματικότητα  έρχεται να διαψεύσει εξ ολοκλήρου αυτή την αισιόδοξη εκτίμηση. Σύμφωνα με την  «Έκθεση για την Εμπορία και Διακίνηση Ανθρώπων για το 2019» του State Department, η Ελλάδα τοποθετείται στη δεύτερη κατηγορία κρατών (σταθερά από το 2011) ως προς την προσπάθεια πάταξης της εμπορίας ανθρώπων, με χώρες όπως τη Γεωργία, την Κολομβία, την Χιλή, την Πορτογαλία και τη γειτονική μας Κύπρο να την ξεπερνούν ούσες στην  πρώτη. Μεταξύ άλλων –όχι και τόσο τιμητικών για τη χώρα μας στοιχείων, η έκθεση αναφέρει: «Οι αργές διαδικασίες ελέγχου και οι υπερπλήρεις εγκαταστάσεις, συμπεριλαμβανομένων των κέντρων μεταναστών και προσφύγων και των ξενώνων για τους ασυνόδευτους ανηλίκους, ενίσχυσαν τις ευπάθειες και, ενίοτε, οδήγησαν στην επαναθυματοποίηση των επιζώντων», «Η εξειδικευμένη υποστήριξη για τα θύματα παρέμεινε ανεπαρκής ή μη προσβάσιμη και οι δικαστικές διαδικασίες συχνά διαρκούσαν από δύο έως έξι χρόνια, γεγονός που παρεμπόδιζε τη συνεργασία των θυμάτων και των βασικών μαρτύρων και οδηγούσε σε αθωώσεις των υπόπτων δραστών εμπορίας ανθρώπων».

Συγκεφαλαιωτικά, μπορούμε να πούμε ότι η εμπορία ανθρώπων είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο το οποίο δεν γνωρίζει σύνορα. Είτε στο Essex του Ηνωμένου Βασιλείου, είτε στην Ελλάδα η μάστιγα αυτή ανθεί και δυστυχώς πολλές φορές οδηγεί σε τραγωδίες σαν την παραπάνω. Η λύση στο πρόβλημα δεν μπορεί να είναι άλλη πέρα από την ευθεία σύγκρουση του εκάστοτε κράτους με τα κυκλώματα σωματεμπορίας και την αμείλικτη τιμωρία των διακινητών. Στην περίπτωση της Ελλάδας θα πρέπει να εντάξουμε και στο προαναφερθέν πλάνο δράσης και τον έλεγχο ξεκινώντας από το ερώτημα του πώς αξιοποιήθηκαν τα κονδύλια της ΕΕ προς τη χώρα μας για την αντιμετώπιση του μεταναστευτικού. Σύμφωνα με έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (παρατίθεται στις παραπομπές) μέχρι το 2020 πρόκειται να έχουν  διανεμηθεί συνολικά στην Ελλάδα  περί τα 1,6 δις. € (!) για την αντιμετώπιση της υφιστάμενης κρίσης.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s