ΤΟ ΔΕΙΓΜΑ ΤΗΣ ΘΕΩΡΙΑΣ ΤΟΥ ΔΑΡΒΙΝΟΥ ΗΤΑΝ ΕΝΑΣ ΜΙΚΡΟΑΣΤΟΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑΣ…

Από τον: Οδυσσεά Γερονικολό

Η κρίση -με κάθε της μορφή: οικονομική, πολιτική, ταυτότητας ή αξιών- καθόρισε και καθορίζει το βιογραφικό μας χρόνο. Βέβαια παρακολουθώντας και τον ιστορικό μας χρόνο θα διαπιστώσουμε, χωρίς μεγάλη δυσκολία, πως είμαστε «παιδιά» διαδοχικών κρίσεων που ενδεχομένως οφείλονται στη γεωγραφική μας θέση, στις αποφάσεις των πολιτικών ή στη στάση και τις επιλογές των πολιτών. Όπου όμως κι αν ερείδονται τα αίτιά τους, το βέβαιο είναι πως οι κρίσεις μάς έχουν αναθρέψει, πράγμα που σημαίνει πως ακόμα μια δεν είναι ικανή να κάμψει τον ανθρωπισμό μας!

Αυτό λογικά θα έπρεπε να είχε συμβεί. Να είχαμε μάθει να την «παλεύουμε» σε αντίξοες συνθήκες, να στεκόμαστε απέναντι σε αυτόν που βλάπτει εμάς και το συνάνθρωπό μας. Εμείς όμως προτιμήσαμε σαν λύση την εσωστρέφεια. Ταμπουρωθήκαμε σε τρίπατα με τις οικογένειές μας νιώθοντας ασφαλείς μέσα στη ψευτοανεξαρτησία μας, γίναμε μέλη στο σύλλογο των Εν Αθήναις Κατωραχιωτών κι ας απέχει η Κάτω Ράχη από την Ομόνοια μόλις μια ώρα. Κομματικοποιηθήκαμε για να γράψουμε την ιστορία μας αλλά -φευ!- ξεχάσαμε να πολιτικοποιηθούμε. Το πιο φοβερό όμως είναι πως η εσωστρέφεια αυτή έγινε βίωμα και εξωτερικεύτηκε, έγινε παντιέρα και πολιτική στάση που μας διαμόρφωσε και τελικά μας έπνιξε.

Χάθηκε κάθε ψήγμα ενσυναίσθησης και δεν μπήκαμε στον κόπο να την ψάξουμε. Νιώθαμε άτρωτοι μέσα στη γυάλα μας, την οποία φτιάξαμε από τούβλα για να είναι αδιαφανής και άθραυστη. Ο αποκλεισμός αυτός που δε μάς επιβλήθηκε αλλά τον υιοθετήσαμε, μας αρρώστησε. Απωλέσαμε τα κοινωνικά μας «αντισώματα» κι όταν ήρθε η ώρα του μεγάλου σεισμού κι αποδείχθηκε πως και οι πέτρινες γυάλες, με τις ακριβές τραπεζαρίες και τις plasma, γίνονται θρύψαλα, μείναμε σύξυλοι. Τη στιγμή εκείνη που η αυτάρκεια της γυάλας μας έγινε επισφαλής και τα τοιχώματά της ενός είδους φυλακή, αναγκαστήκαμε να αναζητήσουμε τροφή έξω από αυτή. Την αναζητήσαμε δε τόσο έντονα και άτεχνα που αποδείχθηκε περίτρανα πως ο Δαρβίνος είχε δίκιο!

Φτάνοντας στο σούπερ μάρκετ κλείσαμε τη ράμπα του πεζοδρομίου, αδιαφορώντας για το αναπηρικό αμαξίδιο και το παιδικό καρότσι. Στο λεωφορείο δε «χτυπήσαμε» εισιτήριο αλλά ένα συνεπιβάτη που τόλμησε να μας αγγίξει, γιατί εκείνο το πρωί μας νευρίασε η γυναίκα μας. Το περιτύλιγμα της σοκολάτας το αφήσαμε διακριτικά να πέσει από το χέρι μας, γιατί ο κάδος ήταν μακριά και σε τελευταία ανάλυση σημασία έχει η γυάλα μας να είναι καθαρή! Στη δουλειά μας σχολιάζαμε τον Αλβανό «που τον κάναμε άνθρωπο και σήκωσε κεφάλι». Εκλέγαμε επί σειρά ετών ένα νεοναζιστικό κόμμα με γνωστή την εγκληματική του δράση γιατί είχαμε ανάγκη τώρα που βρεθήκαμε εκτεθειμένοι να ξανανιώσουμε ότι κάποιος φροντίζει για εμάς! Μια ομάδα Ελλήνων γελωτοποιών μαζευτήκαμε και λιθοβολήσαμε λεωφορεία που μετέφεραν πρόσφυγες και μετανάστες γιατί ο εγκλεισμός μας μας έκανε να τρέμουμε οτιδήποτε διαφορετικό. Τέλος στο κέντρο της Αθήνας περίπου ένα χρόνο πριν, μέρα μεσημέρι, δολοφονήσαμε έναν άνθρωπο παρουσία άλλων ανθρώπων, αλλά δεν πειράζει γιατί ήταν πρεζάκι και οροθετικός –του άξιζε!

Τέτοια σύνδρομα και φαινόμενα δεν περιμένουν να γεννηθούν σε περιόδους κρίσεων, αντιθέτως, προϊόντος του χρόνου καλλιεργούνται και όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή ξεσπούν. Δεν είναι γραμμένες οι συμπεριφορές αυτές στο DNA μας, είναι γραμμένες στην παιδεία μας -είτε με την έννοια της εκπαίδευσης είτε της ανατροφής. Δε χρειάζεται, δηλαδή, να παρέμβουμε βιολογικά, αρκεί να βρούμε το αντίδοτο της εσωστρέφειάς μας, να καταλάβουμε πως δεν είμαστε άτρωτοι αλλά εν δυνάμει είμαστε τα πάντα: άστεγοι, πρόσφυγες, μετανάστες, άνεργοι ή Α.ΜΕ.Α.. Είναι οπωσδήποτε δύσκολο να τα συνειδητοποιήσουμε όλα αυτά σε μια χώρα που ενοχοποιεί τον αδύναμο και τον αποδυναμώνει περισσότερο με τη μηδαμινή παροχή υπηρεσιών και την απεμπόληση της έννοιας του κράτους δικαίου. Όταν λόγου χάριν ο Δήμος διατηρεί σπασμένες τις πλάκες των πεζοδρομίων, δεν μπορεί να απαιτεί από τους οδηγούς να μην κλείνουν τις ράμπες, γιατί ο Δήμος πρώτος με την πολιτική που ασκεί τις έχει αχρηστεύσει. Αν καταλάβουμε λοιπόν ότι νοσούμε κι αν σεβόμαστε έστω και λίγο την πόλη μας, τον διπλανό μας και κυρίως τον εαυτό μας πρέπει μόνοι μας να σπάσουμε τη γυάλα που ΜΑΣ χτίσαμε και με τα υλικά της να δημιουργήσουμε κάτι νέο, συλλογικότερο, ανεκτικότερο και κυρίως φιλικότερο στον άνθρωπο και το περιβάλλον!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s