ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΟΔΗΓΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Από το : Γιώργο Τσίγκο

Επιστρέφοντας σπίτι με το αυτοκίνητο, ακούω στο ραδιόφωνο τον περιώνυμο, πρώην οδηγό ράλι, Αναστάσιο Μαρκουΐζο (Ιαβέρη) και στέκομαι στην τέλος της συνέντευξης του,  παραφράζοντας τα λόγια του :  <<Αν εκείνη την τραγική μέρα του Ματιού οι οδηγοί επί της Εθνικής οδού στο ύψος της Κινέτας δεν είχαν κλείσει την ΛΕΑ ως σύγχρονοι Νέρωνες, για να κινηματογραφήσουν την σκηνή των πυρκαγιών (διότι ο μεγάλος όγκος των πυροσβεστικών οχημάτων έσπευσε στην Κινέτα), ώστε να φτάσουν οι πυροσβέστες στην ώρα τους στο Μάτι…>>. Η δημοσιογράφος τον ρωτάει : << Μπορεί να είχαμε λιγότερους (σ.σ νεκρούς) λέτε;>> και απαντάει ο Ιαβέρης : << Μπορεί να μην είχαμε κανέναν>>.  Αυτή η παραδοχή με συγκλόνισε. Οι ευθύνες για την εκατόμβη εκείνης της ημέρας είναι πολλαπλές και πρέπει να αποδοθούν σε πλήθος παραγόντων. Αλλά κάποιες τέτοιες μικρές λεπτομέρειες είναι που μπορούν να άλλαζαν την εξέλιξη της μαύρης 23ης Ιουλίου 2018. Και οργίζεσαι.

Και εγώ θα εστιάσω στον θυμό μου ως προς τον Έλληνα οδηγό και στην στάση της ελληνικής πολιτείας απέναντι του. Το πρόβλημα εντοπίζεται ήδη στο πρώιμο στάδιο, δηλαδή από τον τρόπο απόκτησης των διπλωμάτων οδήγησης. Ο χρηματισμός των εξεταστών με το περίφημο <<λάδωμα>> είναι ο τρόπος με τον οποίο η πλειονότητα των οδηγών έχει αποκτήσει το πολυπόθητο δίπλωμα. Είναι συγκλονιστική η διαβάθμιση των ποσοστών επιτυχίας των οδηγών. Στις θεωρητικές εξετάσεις, που γίνονται μηχανογραφικά ,οι επιτυχόντες είναι περίπου 50%, αντίθετα στις πρακτικές φτάνουν το 75% για την Αθήνα και εκτινάσσονται ως το 95%  σε ορισμένες επαρχιακές πόλεις, όπως αποκαλύπτουν στοιχεία που δημοσιεύθηκαν το 2015. Το ασύλληπτο για κάποιον που δεν γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα κορυφώνεται στο άκουσμα της ύπαρξης του λεγόμενου <<ενδιάμεσου>> προσώπου. Ο υποψήφιος οδηγός δηλαδή, <<αναθέτει>> το πέρας των θεωρητικών και πρακτικών του εξετάσεων σε <<επαγγελματίες>> τρίτους, οι οποίοι παρουσιάζονται ως κατ εικόνα και καθ’ ομοίωση με τον κανονικό υποψήφιο! Και όλα αυτά για ένα διόλου ευκαταφρόνητο ποσό. Συνυπολογίζοντας όλα τα παραπάνω η διαδικασία αυτή παράγει ανεπαρκείς και επικίνδυνους οδηγούς για την κοινωνική ασφάλεια και την ομαλή τήρηση του ΚΟΚ.

Μία τέτοια αναίσχυντη διαδικασία απόκτησης διπλώματος αναπόφευκτα οδηγεί και σε τραγικές οδηγικές συμπεριφορές εντός των δρόμων. Βασική αρχή στους ελληνικούς δρόμους είναι ότι προτεραιότητα δεν έχει ο πεζός ή ο ποδηλάτης, αλλά ο οδηγός. Η διάβαση πεζών, ο χώρος όπου οι πεζοί έχουν καθ’ οιονδήποτε συνθήκη προτεραιότητα, είναι σαν να μην υπάρχει στην Ελλάδα. Ο κίτρινος σηματοδότης που σκοπός του είναι να ειδοποιήσει τον οδηγό να επιβραδύνει το όχημα του , στην Ελλάδα λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα, δηλαδή οι οδηγοί επιταχύνουν για να διασχίσουν τον δρόμο. Υπάρχουν πολλές άλλες τέτοιες παραβιάσεις του ΚΟΚ, όπως η οδήγηση με την χρήση κινητού, η οδήγηση σε κατάσταση μέθης, η επιθετική οδήγηση, η οδήγηση με υπερβολική ταχύτητα, οι οποίες είναι οφθαλμοφανείς σε όλους. Προσωπικά όμως θέλω να στηλιτεύσω την παράνομη στάθμευση που κατ’ εμέ αποτελεί την επιτομή ασέβειας προς τους πεζούς. Οι οδηγοί προκειμένου να παρκάρουν φτάνουν στο σημείο να καβαλήσουν το πεζοδρόμιο αφήνοντας ελάχιστο ή καθόλου χώρο στους πεζούς. Διαπράττουν όμως την υπέρτατη ύβρη, όταν κλείνουν τις ράμπες των ΑμεΑ αποκλείοντας την ομαλή διέλευση των τελευταίων. Η συγκεκριμένη πράξη δεν είναι απλώς έκνομη, αλλά και αντικοινωνική.

Και τί κάνει η πολιτεία για να αντιμετωπίσει αυτά τα περιστατικά; Εφαρμόζει τον νόμο κατά το δοκούν. Ενώ η νομοθεσία είναι αυστηρή για τα παραπάνω αδικήματα η εφαρμογή της κρίνεται το λιγότερο ελλιπής. Υπάρχουν διαδικτυακές ομάδες, π.χ μία που ονομάζεται <<προσοχή λάδια>>, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που ενημερώνουν τους οδηγούς για τα σημεία που διενεργούνται έλεγχοι για αλκοτέστ! Ορισμένοι <<πολυμήχανοι>> οδηγοί, δηλαδή, αποφεύγουν με <<επιδεξιότητα>> αυτούς τους ελέγχους.  Οι κλήσεις της αστυνομίας για παράνομο παρκάρισμα είναι περιορισμένες και επικεντρώνονται σε συγκεκριμένα σημεία(π.χ στο κέντρο της Αθήνας περιορίζεται κατά κύριο λόγο στο Κολωνάκι) , ενώ η αξιοποίηση των μέσων τεχνολογίας(κάμερες,ραντάρ) για την καταγραφή παραβάσεων είναι σχεδόν μηδαμινή. Πάντως, προς την σωστή κατεύθυνση κινούνται οι διατάξεις του νέου ποινικού κώδικα (άρθρο 290Α), που προβλέπεται αυστηροποίηση των ποινών σε περιπτώσεις επικίνδυνης οδήγησης, οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ ή ναρκωτικών και οδήγησης εν μέσω σωματικής ή πνευματικής εξάντλησης. Η ποινή διαμορφώνεται ανάλογα με την βαρύτητα του αξιόποινου.

Τα στοιχεία για τις επιπτώσεις της ασυνεπούς οδήγησης πραγματικά σοκάρουν. Στην Ελλάδα, τα οδικά δυστυχήματα είναι η πρώτη αιτία θανάτου σε ηλικίες 15-29 ετών, είναι η πρώτη αιτία θανάτου από ηλικίες 1 ημέρας έως 13 ετών και τα αντίστοιχα ατυχήματα σε ηλικίες 14-44 αποτελούν την  πρώτη αιτία αναπηρίας.<<Το να πάθεις μία απλή κάκωση λόγω τροχαίου, από το χάσεις τη ζωή σου, απέχει ελάχιστα χιλιοστά>>, έχει δηλώσει ο κ. Παναγιώτης Τζανετής, πρώην πρόεδρος του ΕΚΑΒ. Μια λεπτομέρεια είναι αυτή που μπορεί να αλλάξει την μοίρα μιας ολόκληρης ζωής. Σε τελική ανάλυση, το επίπεδο της οδικής συμπεριφοράς μιας χώρας είναι δείγμα της παιδείας και του πολιτισμού της. Συνιστά έκφανση του σεβασμού προς τον συνάνθρωπο, συνοδηγό ή πεζό. Και η Ελλάδα ‘παίρνει΄ κάτω από την βάση σε αυτήν την άσκηση.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s